Blog Gezond bewegen: 'Drie uur per week tijd voor mezelf'

Laurence De Bolle van het Departement Cultuur, Jeugd en Media en deelnemer aan Gezond bewegen

Laurence De Bolle (38) werkt bij het Departement Cultuur, Jeugd en Media.

Laurence omschrijft zichzelf als: harde werker, mama van twee jonge kinderen met een grote familie en een druk sociaal leven, gepassioneerd cultuurliefhebber en totaal onsportief.

'Geef mij maar mijn knusse zetel, een gezellig cafeetje met de vrienden of een fijn bezoek aan een expo. Ik heb het te druk om die loopschoenen nog eens te zoeken. Ik loop al genoeg achter mijn kinderen.' Tot begin 2017, toen ze werd geselecteerd voor Gezond bewegen.

 

Van onsportief naar sportief

Begin 2017. Geselecteerd voor Gezond bewegen. Ik zou en ik moest eens uit mijn zetel kruipen. Mijn voornemens moest ik maar eens in daden omzetten:

# bewegen in mijn dagelijkse routine krijgen

# het goede voorbeeld geven aan mijn man en kinderen

# mijn conditie opkrikken

 

En ja, nog ééntje:

# terug in die mooie zomerkleedjes passen

Sporten dus. Samen met eenendertig andere collega’s was 23 januari de startdag voor twaalf weken trainen. Vol goede moed zijn we hier samen aan gestart. De fittest toonde aan dat de algemene conditie niet voor publicatie vatbaar was en dat we nu in actie moeten schieten (anders wachten er heel wat kwaaltjes en pijntjes ons op). Voor mij persoonlijk betekent dit drie keer per week gedurende 45 minuten sporten. In de voorbije zes weken heb ik al op mijn tanden moeten bijten, maar – eerlijk - ik heb er vooral van genoten.

Genoten van het bewegen, genoten van mijn spieren te voelen, genoten van eens uit mijn comfortzone te stappen, genoten van de tijd voor mezelf ...

Nu heb ik dus toch maar besloten: vanaf 2017 ben ik sportief. Nu nog volharden.

 

Nee

Bij de start van Gezond bewegen moest elke deelnemer een persoonlijkheidstest invullen. Kennis over je eigen persoonlijkheid zorgt er immers voor dat je het sporten zal volhouden. Ken uw eigen valkuilen, om het zo te zeggen.

Ik ben volgens de test extreem altruïstisch. Ik sta klaar voor anderen en ben begaan met het welzijn van de mensen rond mij. Mooi, hoor ik denken. Keerzijde van het verhaal: ik kan moeilijk nee zeggen. ‘Kan je me vanavond helpen?’, ‘Neem jij dit dossier er nog bij?’, ‘Gaan we iets drinken?’, ‘Zorg jij voor onze poes?’, ‘Kunnen de kindjes woensdag bij jou even blijven?’ … uiteraard zeg ik hier met plezier allemaal ja op. En aangezien ik op planning ook goed scoor, lukt het me om alles te managen. Wat minder goed in deze drukke mix van plezier en verplichtingen past: wat tijd voor mezelf … en nog minder tijd om te sporten. Boodschap van onze coach: ‘Afblokken’, ‘Durven nee zeggen'.

En ja, je kan even ‘altruïstisch’ zijn als je af en toe nee zegt. Nee aan het werk, nee aan de kinderen, nee aan de familie en nee aan de vrienden. Drie uurtjes per week is het ‘nee-tijd’ … ik ga nu voor mezelf zorgen en niets komt er tussen. En weet je, voor sporten heeft iedereen begrip. ‘Maar zo goed, doe zo voort’, ‘Knap van jou’ … En dát hoort bij ieders persoonlijkheid: ‘Complimentjes doen je groeien.’ Zeg dus ook af en toe ‘nee’.

 

Mooie spieren kijken

Onze coach, Luk, stelt terecht de vraag: voor welke sport ga je?

‘Zetelhangen’ of ‘de afwas doen’ zijn flauwe grappen. Zwemmen, joggen … schieten door mijn hoofd. De fitness achter mijn deur, daar is de drempel veel te hoog.

Vol goede moed start ik met zwemmen. Supertof in dat water, een aangenaam uurtje plonsen. Dat uurtje onderweg zijn en omkleden nemen we er wel bij. Not, dus, want niet vol te houden. Drie keer per week twee vrij uren vinden om tot het zwembad te rijden, is een onbegonnen zaak.

Voor joggen is het veel te nat en te donker en te … Die fitness dan maar? Na een eerste halfslachtige poging waarbij ik niet binnen durf te stappen (help, er staan gespierde jonge gastjes voor de deur en wat gaan ze van mij vinden?), heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt. Ik kocht me een lidkaart voor een jaar en nu ben ik drie keer per week in de fitness te vinden. Een hele wereld die open gaat. In de fitness vind je jong en oud, mannen en vrouwen, alle mogelijke huidskleuren, arm en rijk. Iedereen is gelijk. Zij aan zij werken we aan onze gezondheid. Ieder op zichzelf, maar toch samen.

Nu voel ik me hier thuis. Of toch … al iets meer thuis.

In het begin blijf je hangen aan dat ene fitnesstoestel waarvan je weet hoe het werkt. Nu doe ik nieuwsgierig een rondje en test ik wel eens andere cardio-toestellen. Bij de krachtpantsers met de gewichten blijf ik nog even weg. Laat me maar van ver naar die mooie spieren kijken die voorbij paraderen. 

(En ondertussen broed ik op een projectje cultuurparticipatie, één van de belangrijke streefdoelen van ons cultuurbeleid. Wat met sport kan, moet toch ook in de cultuursector kunnen? Zo veel verschillende soorten mensen samen brengen, mooi is dat.)

 

#happypeople

Lief dit weekend weg. Kinderen thuis. Geen babysit. Nog 30% sport te gaan.

Dilemma: ofwel doel niet bereiken deze week, ofwel de kinderen overhalen om op zondagochtend mee naar buiten te gaan.

Ik heb voor het tweede gekozen. En heeft veel overredingskracht nodig gehad. Mijn zoontje wilde enkel als ridder meegaan en zou zijn pijl en boog, zijn voetbal en zijn schup meenemen. Mijn dochter wilde enkel mee als ze een spelletje op mijn telefoon mocht spelen. En niet te vergeten, er moest picknick mee. 

Na veel vijven en zessen komen we aan in het park: met de zon in mijn gezicht en mijn kinderen op de achtergrond heb ik mijn weekdoel bereikt. Met hartritmestoornissen dat wel, maar best trots dat ik volgehouden heb.

Ps: En de kinderen die hebben genoten van het lenteweer! #happypeople

Laurence

Laurence De Bolle en haar kinderen

 

Reactie toevoegen

Uw bericht wordt door onze redactie bekeken voor het op de site wordt geplaatst

Anonieme reacties worden niet gepubliceerd. We behouden het recht om lange reacties in te korten.