Lore over de weg terug na haar burn-out: 'Ik geef nu zelf mijn grenzen aan'

Lore Bovijn van Kind en Gezin over haar burn-out (Foto: Wouter Appeltans)
(Foto: Wouter Appeltans)

Gaan en blijven gaan: voor Lore Bovijn (32) van Kind en Gezin was niets te veel, tot ze twee jaar geleden fysiek crashte. Lore bleek een burn-out in de hoogste gradatie te hebben. Meer dan een jaar kon ze niet werken. Nu gaat het beter met haar. 'Ik ben niet meer de oude. Daar heb ik me mee verzoend', zegt ze.

Lees het volledige verhaal van Lore dat begin 2017 is verschenen. Hieronder lees je hoe het nu met haar gaat. 

Lore: 'De eerste klacht kreeg ik hier op het werk. Ik zat in overleg en voelde ineens een enorme hitte in mijn arm, gevolgd door een trillend gevoel waardoor alle kracht eruit verdween. Tot twee keer toe. Ik dacht dat het aan mijn zithouding lag en ging ’s avonds naar de club waar ik na een leven vol waterballet en schoolslag nog steeds zwom: heel competitief en als enige vrouw met kinderen trainend met de mannen. Ik héb mijn tijden die avond nog verbeterd maar ik voelde tijdens het zwemmen dat mijn huid verlamd werd. Nadien kon ik bijna niet meer naar huis rijden.'

Het was het begin van een burn-out die haar een jaar lang op non-actief zette. 

 

Grenzen bewaken

De weg terug, stap voor stap en op ritme van haar lichaam, is ondertussen bijna afgelegd. Er is erg veel veranderd. 'Ik heb heel hard mijn weg moeten zoeken. Ik geef nu zelf mijn grenzen aan, en bewaak die streng', vertelt Lore.

'Thuis lukt dat goed. Ik neem bewust tijd voor mezelf en ik geniet veel meer, ook van dingen die me vroeger veel stress gaven, zoals een verjaardagsfeestje voor onze kinderen (die nu drie en vijf zijn, red.). Op het werk is dat minder evident. Voor je het goed en wel beseft zit je weer in het stramien van te veel afspraken op een dag, of te weinig pauzes tussendoor om kort te ontladen.'

 

Stilstaan bij valkuilen

'Ik doe allerlei zaken nu heel bewust: na een uur even stoppen met werken, werkmomenten blokkeren in mijn agenda waarin geen ruimte is voor vergaderingen, en op mijn telewerkdag naar het VAC Leuven fietsen.' Niet te veel verantwoordelijkheid opnemen, loslaten en delegeren: het blijven aandachtspunten.

Lore heeft gaandeweg geleerd om stil te staan bij haar valkuilen. 'Ik ben daar niet elke dag mee bezig, maar wel op momenten dat het nodig is. Mindfulness, meditatie en yoga helpen me om mijn hoofd leeg te maken. Ik heb ook anders leren denken, door andere gedachten te leren vormen en die te oefenen. Ik kan nog steeds niet zonder sport, maar ik beoefen het wel helemaal anders dan vroeger. Toen trainde ik na een goedgevulde dag op het werk en thuis nog hard om toptijden te zwemmen. Nu zwem ik alleen, om mijn conditie op peil te houden en als ontspanning.'

 

Trauma na 22 maart

Pendelen valt Lore zwaar. 'Dat heeft veel te maken met de aanslagen in brussel', zegt ze. 'Mijn eerste werkdag na acht maanden viel vorig jaar op 22 maart. Ik zat op de trein naar Brussel toen de aanslagen gebeurden. Ik was compleet om zeep. Ik ben nog terug in Leuven geraakt, maar mijn energiereserve was opnieuw op.' Het heeft dan nog tot juli geduurd voor Lore een tweede start op het werk aankon. 'Die 22ste maart heeft zo hard ingewerkt op mijn stressysteem. Dat blijft een trauma.'

Lore werkt nu 60%. 'Ik ben heel blij met mijn dag telewerk in Leuven, en op woensdag werk ik een halve dag thuis. Dat helpt me erg.'

Reacties

Deelneming

Van Hout Fernand - Sectorverantwoordelijke Leidinggevend - Zeeschelde - 13/06/2017 - 03:51

Zonder het verhaal gelezen te hebben voel ik mezelf direct betrokken partij. Dus even in het kort mijn ervaring na een Burn-out
Veel hangt af van hoe ver en hoe diep je jezelf wil kwetsen lijkt het wel, of beter gezegd hoe groot is je verantwoordelijkheid naar de maatschappij toe? dan is het precies of je het volgende lijkt na te streven; wat verwacht je van anderen, wat wil je bewijzen, hoe dienstbaar wil je zijn, of beter gezegd hoe onvoorwaardelijk zijn je daden? Dit zijn bedenkingen die hier niet thuis horen.
Als je op een hogere frequentie functioneert en intuïtief alles opneemt en mee vibreert met al wat is, wordt je niet altijd goed begrepen daar aardse wezens, het gaat dan niet om verwachtingen, maar al wat "is", is heel logisch en normaal, terwijl alles wat normaal is voor een hoog gevoelige niet het doorsnee normale is voor een doorsnee mens, "en dan" komt er diepe teleurstelling als je tegen deze muur oploopt, als deze donkere vlek opeens zichtbaar wordt of nijgt zichtbaar te worden, dan valt de wereld waarin je leefde, waarvan jij dacht één bijtje te zijn, waarvan je dacht in harmonie mee te leven, "weg" Opeens wordt alles wat zo harmonieus in elkaar vloeide! verbrokkeld en verscheurd. Harmonie heeft binnen elke dimensie zijn frequentie, volgens mij is het moeilijk om de frequentie binnen een andere dimensie waar te nemen of te leven. Fijn om het te ontdekken, bedankt om dit even te mogen delen Ferre

Reactie toevoegen

Uw bericht wordt door onze redactie bekeken voor het op de site wordt geplaatst

Anonieme reacties worden niet gepubliceerd. We behouden het recht om lange reacties in te korten.