Column: De kunst van het meningsverschil

Bart Weekers, Vlaams ombudsman

Bart Weekers is Vlaams ombudsman. Deze column verscheen in 13-magazine.

De krant pakt uit met een discussie over het Pietenpact. ‘Boeiend’, denk ik. ‘Veel verzoeningspotentieel.’ Niet dus. Mijn koffie dampt nog als het Twittergeweld losbarst en het hele initiatief vakkundig met de grond gelijkgemaakt wordt. Soms lijkt het wel of we ons niet wíllen verzoenen. Want behalve de Pieten zijn er ook nog de boerkini, de prijs van water en elektriciteit, het bosbeleid, Oosterweel, de betonstop… Verzoenen? Ho maar!

En toch ervaar ik elke dag dat het anders kan. Met de collega’s van de Vlaamse Ombudsdienst hebben we zopas onze 100.000ste ‘klant’ in de bloemetjes gezet. Mijnheer Blij – zijn echte naam! – is erg tevreden omdat Wegen en Verkeer zijn klacht ernstig neemt en een lawaaierig riooldeksel vervangt in de gewestweg voor zijn deur.

Om zulke resultaten te kunnen bereiken, kijken we vaak achter de schermen bij de Vlaamse overheid. Ook in 2016 weer. Ik was ontelbare keren in het Ellips- en Ferrarisgebouw. Ontelbare keren heb ik Daisy begroet aan het onthaal van het Boudewijngebouw. Ik was in al onze Vlaamse Huizen in de vijf provincies. Ik ging naar mooie en minder mooie stelplaatsen van De Lijn. Ik luisterde mee naar onverstaanbare Pools-Engelse oproepen die binnenkwamen in het callcenter van de kilometerheffing voor vrachtwagens. Ik hing te kokhalzen over de reling van De Wandelaar toen ik uitleg kreeg over de beloodsing in volle zee.

Onvrede

Ik kom op al die plekken omdat de onvrede van een of meer medeburgers me erheen stuurt. En die onvrede kleurt soms de relatie tussen de ombudsman en de collega’s van de overheidsdiensten. Er was een collega die zuchtte dat het naamkaartje ‘ombudsman’ blijkbaar deuren opent die voor hemzelf gesloten blijven. Een andere collega vond dat de ombudsman makkelijk praten heeft over de principes van overheidscommunicatie en het vrijgeven van cijfers. Zeker als twee ministers elk hun eigen analyse maken van die cijfers. Of de collega die maandenlang aangeklampt wordt door boze burgers: ze willen niet begrijpen waarom ze de premie voor hun elektrische auto niet krijgen en waarom ze de aanvraag digitaal moeten indienen. Tot de ombudsman binnenwandelt en hen met elkaar verzoent.

Maar met al die collega’s en op al die plekken kan ik altijd beschaafd van mening verschillen. Van mening verschillen en samen een oplossing vinden. Let op, soms vinden we die verzoening niet. Maar er volgt in elk geval een nieuwe zaak en een nieuw bezoek.

Dit is mijn wens voor ons allemaal, collega’s: als we van mening verschillen, laten we dat dan grondig doen, maar vooral rustig en altijd beschaafd. Van mening verschillen is essentieel in een democratische samenleving, maar dat kan alleen als we elkaars mening eerst begrijpen. Na mijn eerste zes jaar van ombudswerk ben ik ervan overtuigd dat de meeste mensen van die zo diverse Vlaamse overheid daarin uitblinken.’

Reactie toevoegen

Uw bericht wordt door onze redactie bekeken voor het op de site wordt geplaatst

Anonieme reacties worden niet gepubliceerd. We behouden het recht om lange reacties in te korten.