Column: Verkeerd

Veerle
Veerle Van den Broeck, redacteur

Hij heeft weer een hele dag niks gedaan”, zucht collega Joke. “Wel de aannemers van zijn verbouwing geregeld, op pornosites gezeten en tussendoor vast nog een stukje geschreven over de pensenkermis in zijn dorp zondag.” Mijn vorig werk anno 2007. En neen, dat was niet bij de Vlaamse overheid. Deze uitspraak, dames en heren, gebeurde in een privébedrijf.

En toch … Hoe vaak heb ik in het begin niet tegen vrienden gezegd: “Ik word NOOIT echt ambtenaar, zijt ge zot?” Want de ambtenarij, dat leek me saai en traag. Dat was toch wat ik van de legendarische BRT-reeks De Collega’s onthouden had. Voor mij was elke ambtenaar een Jomme Dockx.

Wat was ik verkeerd … Niet alleen over de ambtenarij, maar ook over Jomme Dockx en de andere collega’s. Want Jomme, dat was voor mij het prototype van de ambtenaar die de hele dag niets deed. Behalve met zijn armen gekruist op een stoel zitten en zijn krant lezen. Tot ik de reeks onlangs herbekeek. Blijkt dat hij als classiceerder alleen maar recht had op een stoel en niet op een bureau. En dat het logisch was dat hij dat bureau moest afstaan als de zoon van een senator op de dienst kwam werken. De arme Jomme zat zodanig in zak en as dat hij een tijd overspannen thuis bleef. Burn-out avant-la-lettre. Omdat iemand niet naar waarde geschat werd. Toen al.

Ook mijn vooroordelen tegenover de ambtenarij bleken verkeerd. Al heb ik lang getwijfeld om echt ambtenaar te worden. Statutair dan. Uit angst hier nooit meer te kunnen ontsnappen. De eerste jaren werkte ik als contractueel, en tot groot jolijt van mijn collega’s durfde ik de stap naar een statutaire benoeming niet zetten. Dat woord ‘ambtenaar’ bleef me nog jaren vies in de oren klinken.

Waarom, dat weet ik niet. Want al snel zag ik dat er van die vooroordelen weinig klopte. Er gebeuren hier veel goede dingen, veel mensen werken hard, vanuit een maatschappelijk engagement om u tegen te zeggen. Dag in, dag uit, tegen alle vooroordelen in. Soms zelfs tegen beter weten in.

En ja, het gaat hier af en toe trager dan ergens anders. Maar dat is zo in alle grote organisaties. En saai? Daar was ik helemaal verkeerd. Elke dag ontdek ik wel iets nieuws. Een collega met een zangcarrière, een taak waarvan ik niet wist dat de Vlaamse overheid ze deed, zoals ratten vangen, of zelfs een onverwachte wending in het Vlaams personeelsstatuut, zoals twintig dagen onbetaald verlof! Kortom, bij de Vlaamse overheid werken fantastische mensen en gebeuren fantastische dingen. En dat beseft de buitenwereld te weinig.

Intussen zijn we acht jaar verder en ben ik met steeds meer plezier ambtenaar. En weet ik dat elk werk wel zijn Collega’s heeft. En geloof ik ook dat we al die goede dingen die we doen een pak meer mogen tonen. De uitdaging voor ons allemaal in 2016?

Tags Column
Ik heb lang getwijfeld om statutair te worden. Uit angst hier nooit meer te kunnen ontsnappen.
- Veerle Van den Broeck, redacteur

Reacties

Hilde Colle - Kinde en Gezin - 08/02/2016 - 03:00

Statutair of contractueel?
Aan al mijn contractuele collega's, een hartelijk welkom als statutair! Wie hetzelfde werk doet moet dit kunnen aan dezelfde voorwaarden. Wel onder voorbehoud dat het statuut NIET wordt afgebouwd. WIj hebben geen tweede noch derde pijler voor ons pensioen.
Nog even dit vermelden; als beginnende werknemer werd ik genoodzaakt onder nepstatuten (stagiaire vdab, tewerkgestelde, enz.) te werken op 9/10 basis. Ík had liever 10/10 gewerkt, jong en vol werkgoesting. Maar goed, ik was content dat ik werk vond (1980!).
5 jaar later en een man en kind rijker kon ik eindelijk mijn examen doen om statutair te worden.
Het feit dat ik indertijd 5 jaar onder nepstatuten werkte heeft me 5 jaar geldelijk anciënniteit gekost.
Als leerling verpleegkundige heb ik iedere vakantie de helft moeten opofferen om gratis in het ziekenhuis te werken (4-jarige bacheloropleiding). De kers op de taart was een onbetaalde "dankstage" in het laatste jaar tijdens de vakantie. Mijn man diende verplicht in het leger te dienen, zijn dienstjaar alsook zijn prestaties als vakantiejobber komen in aanmerking als gewerkte jaren.
Nu gaat men onze diplomabonificatie afnemen. Ook hiervoor hakten de politici in onze leeftijdsgenoten.
Ik ben een generatie waar veel werd afgenomen en niets werd gehonoreerd bij extra inzet (avondwerk, les geven, stagiairs opleiden).
Ik ben de generatie waar strenge en zinloze evaluaties werden opgericht en ... alweer veranderd. Het woord burn-out komt hier gevaarlijk dichtbij.
Ik ben de generatie die in het onderwijs geen computer gezien heeft, maar nu meegaat met alle vernieuwingen daaromtrent.
Laat onze politici aub stoppen met op ambtenarij te schieten en laat ze werk maken van een ondersteuningsmodel voor oudere werknemers . Dit zal onze werkgoesting vergroten en de frustraties doen afnemen.
Dus, jonge contractuele collega's, wees welkom, maar overweeg heel goed of je wel ambtenaar wil zijn..

Reactie toevoegen

Uw bericht wordt door onze redactie bekeken voor het op de site wordt geplaatst

Anonieme reacties worden niet gepubliceerd. We behouden het recht om lange reacties in te korten.