Standpunt: De kracht van én-én

Portret Brunhilde Borms, coördinerend coach Vlaamse overheid
'Ik ben maar een gewone ambtenaar. En toch heb ik een stem', zegt coach Brunhilde Borms

Brunhilde Borms is coördinator coach voor de Vlaamse overheid bij Agentschap voor Overheidspersoneel en reageert op een opiniestuk van Elke Wambacq, diensthoofd bij het Vlaams Instituut voor Natuur en Bos Onderzoek (INBO) in De Tijd. Daarin stelt Wambacq dat ambtenaren die hun nek uitsteken en initiatieven nemen om de Vlaamse overheid van binnenuit te veranderen vaak het deksel op de neus krijgen. Het opiniestuk van Wambacq volgde na een oproep van Vlaams ombudsman Bart Weekers in 13 waarbij hij leidend ambtenaren vroeg om het spreekrecht van ambtenaren meer te waarderen.

Ik ben maar een gewone ambtenaar, en toch mag ik mijn mening geven op het hoogste niveau. Ja, dat vraagt lef, van iedereen 
- Brunhilde Borms, coördinator coach voor de Vlaamse overheid

Vrijdagochtend kreeg ik een sms-je van een Dinobuster: 'Lees zeker het opiniestuk in De Tijd. Het getuigt van lef, moed en durf'. Het verwees naar de bijdrage van Elke Wambacq over de risico’s die ambtenaren lopen als ze ongezouten hun mening durven te geven. Ik draag de Dinobusters (initiatief van enkele (ex-)ambtenaren, die onder die naam de voorbije drie jaar ijverden voor een open, transparente en flexibele overheid en daarover een aantal boeken publiceerden. Ze zetten nu hun werk verder als zelfstandige met hun bedrijf Dinobusters, red.) een warm hart toe en toch voel ik me, als ambtenaar en als coach, geroepen om het eenzijdige beeld te nuanceren. Eenzijdig omdat Elke Wambacq en Nancy Devogelaere goed op de hoogte zijn van initiatieven die we opzetten om binnen de Vlaamse overheid aan de cultuur te werken. En omdat ze zelf altijd enthousiaste deelnemers zijn geweest en mee hun schouders hebben gezet onder die initiatieven. Gelukkig kennen zij dus ook die kant van het verhaal.

Gewone ambtenaar

Ik ben geen afdelingshoofd, en ook geen administrateur-generaal of secretaris-generaal. Ik zetel niet in een directie- of in een managementcomité. En ik heb geen partijkaart. Ik ben maar een gewone ambtenaar. En toch ben ik van betekenis in de ambtenarij. Toch heb ik een stem.

Als coach hoor en zie ik veel, en word ik gevraagd om afdelingshoofden en leidend ambtenaren een spiegel voor te houden. Ik ontmoet dagelijks leidinggevenden die zichzelf in vraag willen stellen. Zij zien zelf ook waar het beter en anders kan. Verleden jaar hebben maar liefst 222 leidinggevende Vlaamse ambtenaren beroep gedaan op een coach.

Vrije mening

Wat mij het meest verheugt en wat het artikel van de Dinobusters voor mij nog meer nuanceert, is dat ik als coach zelfs gevraagd word om mee te stappen in verandertrajecten aan de top van de organisatie. Ik denk nu vooral aan het verandertraject van het voorzitterscollege, het hoogste overlegorgaan in de Vlaamse overheid. Onze leidend ambtenaren tonen daarmee dat ze de werking van hun overleg in vraag durven stellen en dat ze de zaken anders willen aanpakken. Ik mag ook meewerken aan de plannen voor een ‘managementgroep’ die los van hiërarchie over de beleidsdomeinen en zelfs over de grenzen van de overheid wil samenwerken.

Ook daar mag ik de collega’s een spiegel voorhouden, benoemen wat er gebeurt. Leidend ambtenaren vragen mij dus expliciet om mijn mening vrij te uiten. En ja, dat vraagt lef, moed en durf. Van iedereen.

Veel of weinig woorden

Voor mij zijn dat signalen dat het met de Vlaamse overheid toch de goede richting uitgaat. Zijn er pijnpunten? Zeker. En ja, ik herken verhalen uit het opiniestuk van Elke Wambacq. Maar toch zie ik ook positieve, ondernemende, creatieve en enthousiaste collega’s die mee aan de overheid van de toekomst willen bouwen. En ik zie leiders die zichzelf in vraag stellen.

We zijn allemaal verschillend en ieder probeert op zijn of haar manier te werken aan en bij te dragen tot een betere overheid. De ene doet dat met veel woorden, de andere spreekt wat minder, maar doet des te meer. Volgens mij hebben we hen allebei nodig als we verandering willen.

Brunhilde

Ps: Omdat de dinobusters verwijzen naar het verhaal van de tien kleine negertjes, geef ik ook graag een ander verhaal mee als inspiratie: dat van ‘de grote woordfabriek’. Ook voor de dinobusters een leestip, omdat ik hen ken en weet dat ze ook in de spiegel blijven kijken.

En als surplus ook een link naar het jaarrapport coaching 2015 dat voor mij symbool staat voor de nieuwe overheid.

 

Reacties

gewone ambtenaar?

Dr. Jean Blanquart - AHOVOKS - 26/04/2016 - 09:10

Met alle respect, als coach ben je dus GEEN gewone ambtenaar , wat de hele redenering onderuit haalt. Q.E.D.

't is maar hoe je het bekijkt: de roze of de groene bril....

Carlos Boerjan - Afdeling Kunsten - 26/04/2016 - 02:26

Tja natuurlijk hebben heel wat mensen aangename ervaringen, ook met hun leidinggevenden, maar dat het ook slechter kan, bewijzen tal van burn-outs, waar leidinggevenden blijkbaar niet wisten in te schatten dat ze iets te veel van hun werknemers eisten. Dat kan je ze soms ook niet verwijten doordat ze zelf heel sterk onder druk staan. Erger wordt het wanneer leidinggevenden niet adequaat kunnen inspelen op de problemen en star en stug hun eigen "oplossingen" doorduwen, of wanneer twee leidinggevenden mekaar tegenwerken, enz. Allemaal toestanden waarvan ik levende illustraties weet te vinden in de Vlaamse Gemeenschap... Maar natuurlijk zal een leidinggevende zoiets niet aan een coach gaan vertellen, die dan natuurlijk ook maar een (zeer) fractionair beeld heeft van wat er in de Vlaamse Gemeenschap reilt en zeilt. We hopen met Brunhilde dat het de goede kant op gaat, maar ook dat ze toch zeker niet haar verhaal begint te gebruiken om verhalen à la Wambacq in de doofpot te steken of te "over"nuanceren!

recht van meningsuiting

Bullaert Jarmina - mow - 27/04/2016 - 08:21

Iedereen heeft een recht om zijn mening te zeggen en te uiten.
We leven in een vrij land of niet soms?
Het is juist de gewone mens die meer durf, lef zou moeten hebben om voor zijn of haar mening uit te komen.
Ik ben ook maar een gewoon iemand, een kleine vis in een grote zee met vele andere - kleine visjes.

Reactie toevoegen

Uw bericht wordt door onze redactie bekeken voor het op de site wordt geplaatst

Anonieme reacties worden niet gepubliceerd. We behouden het recht om lange reacties in te korten.