Standpunt: Zwijgen is zilver, spreken is goud

Standpunt: Zwijgen is zilver, spreken is goud

‘Laat de opiniestukken, tweets en blogs van ambtenaren maar verschijnen’, zei Vlaams ombudsman Bart Weekers in De Tijd. Bart Van Steenberghe (directeur Administratie, Wegen en Verkeer Oost-Vlaanderen) gaat er graag op in, om ook de leidinggevenden een stem te geven in dit verhaal.

Met veel interesse las ik de artikels over het jaarverslag van Vlaams ombudsman Bart Weekers en de vele reacties die erop volgden. Als lid van het managementteam van onze afdeling (en als vroegere personeelsverantwoordelijke) bevind ik mij in een positie waarin ik geregeld aangesproken wordt door collega’s om iets onder vier ogen te bespreken. De rol van het management in dit verhaal is cruciaal, maar zeker niet evident. Daarom deze getuigenis.

Open feedbackcultuur

Als leidinggevende heb ik een open feedbackcultuur altijd aangemoedigd. Soms kwamen opmerkingen hard aan en heel af en toe werden de zaken ronduit onbeleefd geformuleerd. Maar de inhoud van de boodschap primeert op de manier waarop.

Kritische feedback is een geschenk, de verpakking bijkomstig. Al helpt een olifantenhuid soms wel. Mijn deur staat altijd open en ik hoop dat mijn collega’s het geschenk van de feedback blijven geven.

Genuanceerd

Dit geschenk in ontvangst nemen schept verwachtingen en daar worstel ik vaak mee als leidinggevende. Luisteren is een eerste stap, maar dan moet je er ook mee aan de slag. Mensen hebben de neiging om snel te (ver)oordelen. Als je een verhaal vanuit verschillende gezichtspunten bekijkt, is de werkelijkheid vaak veel genuanceerder dan ze gepercipieerd wordt door die ene collega.

Maar die nuances kan of mag je niet altijd communiceren naar de boodschapper. Niets zo vervelend als iemand die zijn nek uitsteekt niet van het gevoel kunnen afbrengen dat er niks gebeurd is …

Roddels

Of misschien toch … Hoe vaak heb ik het al niet meegemaakt dat iedereen op de hoogte is van X, behalve zij die er iets aan kunnen/moeten doen? Wat verzwegen wordt, zoekt toch zijn weg. Hopelijk tijdens het avondeten thuis, maar al te vaak in roddels onder collega’s.

Via grote omwegen en veel te laat krijg je dan dingen op je bord die al veel sneller bijgestuurd konden worden en waarvan iedereen het schandalig vindt dat er al zolang niks aan gedaan wordt. Als mijn beide grootmoeders dit te lezen krijgen, zullen ze hun wenkbrauwen fronsen. Maar geloof me, in dezen is zwijgen zilver en spreken goud.

Reactie toevoegen

Uw bericht wordt door onze redactie bekeken voor het op de site wordt geplaatst

Anonieme reacties worden niet gepubliceerd. We behouden het recht om lange reacties in te korten.